De periptero van Xirokambi nu echt verdwenen
In april schreef ik hier over de periptero van Xirokambi, de kiosk die jarenlang als het hart van ons dorp klopte. Een plek die altijd open was, waar je voor de kleinste én vreemdste zaken terechtkon en waar de kioskhouder een vertrouwde sleutelfiguur was in het dagelijks leven. Ik eindigde toen met het vermoeden dat 2026 het jaar zou worden waarin de kiosk helemaal zou verdwijnen.
Bij onze terugkeer uit Nederland bleek die voorspelling werkelijkheid geworden. De luiken zijn niet simpelweg gesloten; het hele houten gebouwtje is verdwenen. Het plein is ruimer geworden, met meer stoelen en tafels voor de cafés. Het oogt overzichtelijk en gezellig, maar voor mij ontbreekt er iets wezenlijks.
Geen spoor meer van de periptero, alsof hij er nooit is geweest. Een stilzwijgend einde aan een tijdperk waarin deze houten kiosk een sociaal middelpunt was. De verhalen en nieuwtjes worden nog steeds uitgewisseld op het plein, dat blijft zijn functie. En voor de volgende generaties zal dit hun ‘normaal’ zijn.
De periptero van Xirokambi is niet meer. En daarmee is weer een karakteristiek stukje van het oude dorpsleven verdwenen. Onomkeerbaar. Maar het creëert ook ruimte. Niet alleen fysiek, maar ook voor hen die Xirokambi straks hun ’thuis’ zullen noemen. Zij kunnen hun eigen geschiedenis maken en hun leven een eigen invulling geven.
